Pokazywanie postów oznaczonych etykietą aparat. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą aparat. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 4 maja 2014

Filtr polaryzacyjny w praktyce

Do czego służą filtry polaryzacyjne?

Filtry, jedne z podstawowych akcesoriów z którymi się spotykamy.
Wielu ludzi od razu namawia nas na filtry ochronne czyli UV. Argumentem jest ochrona przedniej soczewki przed uszkodzeniem. Wydaje się, że zasadna, biorąc pod uwagę obserwowaną przez mnie manierę zakładania osłon przeciwsłonecznych tył na przód - czemu, nie  wiem. Mi osłona służy (oprócz chronienia przed blikami od słońca) jako swoista ochrona dla szkła.
Ale wracając do filtrów, z nadejściem ery cyfrowej wieszczono ich szybki zmierzch - większość efektów można uzyskać w programach graficznych, popularne zostały tylko UV (choć matryce wycinają to pasmo rejestrowane kiedyś przez film) bo są najtańsze i mogą służyć jako ochrona soczewek, i właśnie polaryzacyjne (CPL od circular polarizer).

Nie będę się rozwodził jak działa taki filtr, bo o ile zasadę działania liniowego jestem w stanie sobie wyobrazić o tyle kołowy (a tylko te mamy teraz dostępne) przerasta moje możliwości. A foto blog dlatego właśnie jest na luzie, aby unikać wykładów z fizyki optycznej.

Do czego więc służy filtr polaryzacyjny?

Do kilku zadań, przede wszystkim polaryzując światło likwiduje wiele odblasków, głównie na powierzchniach niemetalicznych jak woda czy szkło. Rzadko się to przydaje.

Częściej używamy filtra CPL dla podkreślenia rysunku chmur na niebie. Każdy z nas pamięta rozczarowanie kiedy ogląda scenę i zdjęcie ze słonecznego dnia, pomimo tego że niebo jest niebieskie, na zdjęciach wychodzi białe, a na chmurki nie ma co nawet liczyć. Oczywiście można naświetlać tak by niebo było niebieskie, ale wtedy cała reszta jest czarna.

Z tą sytuacją spotkałem się na sobotnich zawodach w Niekłonicach.

Na tym zdjęciu jakieś chmury widać, niebo nie jest całkiem białe, ale to tylko dzięki dużej dynamice matrycy Nikona D700

Wynika to ze zbyt małej dynamiki matryc aparatów cyfrowych; rozwiązaniem jest technika tzw. HDR, ale przydatna tylko przy scenach skrajnie statycznych. A jak zrobić dobre zdjęcie na plenerowych zawodach jeździeckich w skokach przez przeszkody? Na przykład tak:




Założenie filtra polaryzacyjnego poprawia rezultaty!


Musimy pamiętać, że mają one też swoje wady. Jedną z głównych jest to że zabierają ok 1,5 działki światła (EV) to powoduje wydłużenie czasu przy tej samej przesłonie o 1,5 raza. Mówiąc prościej, jeśli robiliśmy zdjęcia na 1/1000 to czas - po założeniu filtra - spadnie nam  do 1/320. To spowoduje poruszenia na zdjęciach pełnych dynamicznych, bo galopujących i skaczących obiektów.  Żeby to zrównoważyć musimy podnieść czułość (ISO). I znów o półtorej działki w górę czyli np. z ISO 200 na ISO 640.


Kolejną kwestią jest też fakt, że uzyskanie najlepszych efektów warunkowane jest kątem padania światła, najlepszy jest kiedy słońce mamy z boku. Jeśli jest na wprost przed nami lub za plecami, efektu polaryzacji nie będzie (ale ciemniej będzie). No i ważne: każdy filtr ma obrotowy pierścień, w zależności od położenia słońca należy odpowiednio kręcić pierścieniem aby uzyskać najlepszy efekt.

Przy tanich obiektywach, które obracają przednią soczewką ustawiając ostrość, wymaga to dużej cierpliwości albo szczęścia. Jak sprawdzić czy nasz do nich należy? Producent dał do niego okrągłą osłonę przeciwsłoneczną, jeśli ma ona kształt umownie zwany tulipanem, to obiektyw wyposażono w wewnętrzne ogniskowanie i nie kręci przednią soczewką.

Jak widać te filtry wymagają sporego doświadczenia i ciągłej uwagi. Bo w słoneczny dzień się sprawdzą, ale jeśli zapomnimy go zdjąć, to nasz typowy obiektyw o świetle 4,5 staje się obiektywem f 8,0! 

Pamiętajmy też, że polaryzacja może zaburzać działanie autofocusa, szczególnie w słabych warunkach oświetleniowych.

 Wracając do zalet: dobry filtr poprawia też kolorystykę zdjęć:



I największy problem to jak zwykle cena. Dobry filtr na standardową średnicę 62 mm kosztuje ok. 200 zł. Na średnicę 77 mm - czyli do jasnych obiektywów - to już koszt rzędu 450 zł!






niedziela, 28 lipca 2013

Fotografujemy zawody jeździeckie cz.2

1. Fotografujemy ujeżdżenie.

Pomimo, że zawody w ujeżdżeniu wydają się być mniej dynamiczne od skokowych, to są większym wyzwaniem dla fotografa. Przy skokach ważne by koń był w skoku lub dynamicznym zakręcie. W ujeżdżeniu musi być w odpowiedniej fazie ruchu. Zarówno stępa, kłusa jak i galopu. W skokach często najważniejsze jest by przejechać bez zrzutki i w odpowiednim czasie, w ujeżdżeniu by jeździec i koń działali jako jedno. To bardzo elegancka dyscyplina i takie muszą być nasze zdjęcia.

2. Zawody.

Zarówno w ujeżdżeniu jak i skokach na zawodach jest przynajmniej kilkanaście osób z dobrym sprzętem. Skoro nie możemy konkurować sprzętem, to spróbujmy pomysłowością. Popatrz jak wszyscy robią zdjęcia?
Stojąc cały dzień tam gdzie akurat stanęli. W obu dyscyplinach:  Pomyśl, z jakiego kąta konie i jeźdźcy wypadną najlepiej. Tu dobrze zastanowić się nad układem parkuru ew. jechanym programem. 

Gdzie jest słońce, czy jeźdźcy nie będą mieli głębokich cieni na twarzach, lub przepaleń na białych czaprakach.
Pamiętaj rób zdjęcia tylko z przodu lub boku, nigdy z tyłu (szczególnie w skokach).

Zwróć uwagę na zachowania jeźdźcy na którego zdjęciach Ci zależy. Jeśli Twój kolega / koleżanka w każdym skoku pochyla się na lewo i ani trener ani żadna siła nie mogą tego zmienić, to stań tak by możliwie dobrze wyszedł.
 

Zmień perspektywę. Nawet skoki klasy LL, sfotografowane z dołu mogą wyglądać dramatycznie.
Nie zawsze teleobiektyw jest najlepszą opcją. Czasem lepiej użyć szerokiego kąta. Najlepiej ustawić aparat na statywie koło przeszkody i zdalnie go wyzwalać z szerokim obiektywem wycelowanym z dołu do góry... Zdjęcia będą super, tylko nie miej do mnie pretensji jak spłoszysz konia klapaniem lustra!



Pamiętaj o drugim planie zdjęć. Najlepsze zdjęcie na tle śmietnika (dość powszechnego w naszych stajniach), będzie brzydkie.

Na tym zdjęciu ładnie wyszedł i zawodnik i koń, szkoda tylko że giną na tle ciągnika i koniwozu, panowie z browarami też uroku nie dodają.

Czasem warto wykorzystać chmury. Z mojego doświadczenia wynika że najlepsza jest zieleń drzew lub krzaków albo niebo. Puste niebo bywa nudne, ale z chmurami, to co innego.
Podkreślenie chmur w późniejszej obróbce nadaje zdjęciu dramatyzmu.

Baw się i bądź kreatywny, to najlepszą recepta na dobre zdjęcia. Pamiętaj o odpowiednim kadrze, Twoim obiektem jest zawodnik i koń, to oni muszą wypełniać scenę, na szczęście dziś łatwo poprawić kadr później (dzięki obróbce w programie graficznym i dużym ilościom pikseli).

Jeszcze parę uwag:
- pamiętaj od zdjęć ważniejszy jest wynik zawodów. Nie strasz koni! Czasem miejsce przy samej barierce parkuru czy czworoboku to zły pomysł.
- człowiek z uniesionymi rękami trzymający dziwny, podłużny przedmiot może być dość straszny :-).
- nie chcesz mieć na sumieniu upadku, a jeszcze bardziej nie chcesz mieć na głowie wściekłego rodzica, którego dziecko dostało za mało punktów.

3. Rozprzężalnia

To bardzo niedoceniane miejsce. Tam możesz być blisko zawodnika nie obawiając się złego wyniku. możesz pozwolić sobie na ciekawe, kreatywne kadry.  No i jak rodzicowi zależy na zdjęciach córki, a Ty nie masz czasu czekać do przejazdu, to jest okazja do zrobienia zdjęć :)
W mojej opinii relacja z zawodów bez ujęć z rozprężalni jest niepełna.


W trakcie ocenianego przejazdu rzadko jest możliwość zrobienia takiego zdjęcia. Na rozprężalni owszem.

Teraz trochę o sprzęcie i korzystaniu z niego:

Dobrze mieć dość długi i jasny obiektyw (najlepiej coś rzędu 70-200, 2.8). Oczywiście są drogie. Jak nie mamy, używamy kita, czy co tam mamy. To często coś rzędu 105mm, czasem mamy jakieś 75-300/5.6.
W jeździectwie ważne jest by dobrze ustawić ostrość i zamrozić ruch. Dlatego dążymy do krótkich czasów rzędu 1/1000s. (trudne przy f 5.6) i wyłączamy stabilizację! Przy tak krótkich czasach niczego nie wnosi, a utrudnia pracę AF, do tego nieprzewidywalne działanie przy ruszających się obiektach prowadzi do wielu nieostrych zdjęć.

Ustawianie wysokich czasów, będzie skłaniało do niskich wartości przysłony - to zrozumiałe automatyka aparatu będzie dążyła do poprawnego naświetlenia kadru. To może powodować powstawanie aberracji chromatycznych nazywanych często frindżingiem (z ang. fringe) czyli fioletowych obwódek na pograniczu czerni i bieli.

czwartek, 7 lutego 2013

Jeszcze o zoomie

Mój ostatni wpis na ten temat niewiele wyjaśnił, więc wrócę do tematu.

Żeby odnieść się do zoomu trzeba najpierw zmierzyć się z pojęciem ogniskowej.


Ogniskowa to podstawowy parametr podawany w milimetrach (mm) na obiektywie. Odkładając na bok fizyczne dywagacje im większa ogniskowa tym większa zdolność obiektywu do "przybliżania" obrazu, czyli mniejszy kąt widzenia obiektywu. Im mniejsza ogniskowa tym szerszy kąt, czyli wrażenie oddalania obrazu - ogarniany kąt widzenia jest większy niż naturalny dla ludzkiego oka. Wystarczy zapamiętać, że ogniskowa w okolicy 50mm daje obraz (kąt widzenia) zbliżony do tego obserwowanego ludzkim okiem.

Stąd duża popularność obiektywów zawierających ten zakres.

Typowy obiektyw sprzedawany z aparatem ma zakres 18 - 55mm, czyli od dość szerokiego kąta to małego tele.

Zaraz zaraz, czy nie napisałem wyżej, że 50mm to pole widzenia ludzkiego oka? więc jakie tele?

Tu się zaczynają schody, ale postaram się to możliwie jasno wyjaśnić.


Ze względu na popularność aparatów małoobrazkowych, które w zdominowały rynek w XXw. i zostały zastąpione dopiero aparatami cyfrowymi przyjęło się odnosić ogniskową obiektywu do tego formatu. Bo kąt widzenia uzależniony jest nie tylko od ogniskowej obiektywu, ale także od wielkości medium na które pada światło.
W parametrach obiektywów aparatów kompaktowych najczęściej spotkamy się z tzw. ekwiwalentem dla małej klatki. Dla lustrzanek ekwiwalent musimy policzyć sobie sami.



Skąd się to bierze? Producenci aparatów, w celu zaoszczędzenia, stosują matryce o mniejszej powierzchni niż klatka filmu małoobrazkowego. Oczywiście flagowe modele mają matrycę wielkości klatki filmu (FF - full frame w Sony A900 czy A99 lub FX w Nikonie D4 czy D800).
Popularne lustrzanki wyposażone są w matrycę APS-C o rozmiarach odpowiadających 2/3 pełnej klatki, w aparatach kompaktowych jeszcze mniejsze.


Co to oznacza? Ze względu na ograniczenie powierzchni światłoczułej występuje pozorne wydłużenie ogniskowej. Można to sobie wyobrazić jak wykadrowanie ze zdjęcia środkowych 2/3 powierzchni. To znaczy, że biorąc do ręki typową popularną lustrzankę mnożymy wskazania na obiektywie razy 1,5 (Sony, Nikon, Penatx) lub 1,6 (Canon) a nawet 2 razy (w systemie 4/3 stosowanym przez Olympusa).

Stało się to polem popisu dla marketingowców, którym udało się  wadę sprzedać jako zaletę. 

Twój obiektyw "magicznie" wydłużył ogniskową! Było 70-200 jest 105 - 300! 


Owszem, ale problem pojawia się kiedy chcemy użyć obiektywu szerokokątnego. Nasze sympatyczne średnio-szerokie 35mm stało się standardem (52,5mm). A fajne portretowe 85mm stało się teleobiektywem (127,5mm).

Jakie są z tym inne problemy?
Przede wszystkim możemy pożegnać się z tanimi obiektywami szerokokątnymi.
Trudno jest zbudować bardzo szeroki i jasny obiektyw do tego nieobarczony wadami beczkowatości charakterystycznymi dla bardzo krótkich ogniskowych. Dlatego Tokina 11-16mm, f2,8 kosztuje ok. 3000 zł, Sigma o podobnych parametrach nie jest tańsza, nie wspominając o szkłach systemowych. A przecież w amatorskiej lustrzance, do której jest przeznaczona to "tylko" 16-24, szeroko ale już nie tak bardzo.

Zmienia się też głębia ostrości takich obiektywów (stąd trudna do uzyskania płytka
głębia ostrości w kompaktach).
Do świetnego artykułu o głębi ostrości zapraszam na stronę: fotografuj.pl


W związku z tym nasz typowy kit stał się obiektywem klasy 24 - 82,5mm czyli od średnio-szerokiego po małe tele.


A co z zoomem?
Wiele osób widząc napis "zoom 5x" myśli sobie ten aparat umożliwia pięciokrotne przybliżenie w stosunku do tego co widzę gołym okiem!


Nic bardziej mylnego; to oznacza tylko, że największa ogniskowa jest 5 razy większa niż najmniejsza.
Obiektyw będzie miał np. 5mm - 25mm (mała matryca kompaktu często powoduje konieczność czterokrotnego mnożenia żeby uzyskać ekwiwalent dla małego obrazka, co daje zakres 20 - 100mm).


Wiem, że wpis nie jest łatwy dlatego zachęcam do dyskusji.